Ένα διαφορετικό κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, μέσα στο οποίο η τέχνη δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τους όρους της αγοράς και της εμπορικής επιτυχίας.
Δεν αποτελεί αυθόρμητη επικοινωνία, αλλά μια αναμενόμενη σύμβαση, την οποία τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι θεατές εκτελούν σχεδόν αυτόματα.
Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Επίδειξη εργασίας με τη Ρομπέρτα Καρρέρι, καλλιτεχνική αυτοβιογραφία μιας ηθοποιού,
Το θέατρο για τον Αρτώ, δεν πρέπει να είναι απλά μια αναπαράσταση της πραγματικότητας, αλλά να αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο, κάτι που βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια.
Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά τού ευνουχισμού, καταστέλλοντας, βασανίζοντας και διχάζοντας τα σώματά μας·
Αν θέλουμε την πολιτική διάσταση του θεάτρου,η σύνδεση με το μυθικό υπόστρωμα της αγωνίας είναι αναγκαία. Δυνάμεις που προκαλούν οδύνη,απόγνωση και εξέγερση.
Η ανθρωπολογία, μιλούσε ακριβώς για πραγμάτωση της ανθρώπινης «ουσίας», κάτι το οποίο παρέμενε εγκλωβισμένο στο ιστορικό κέλυφος της «αλλοτρίωσης».
Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.
Nέους τρόπους αφήγησης για την καλλιέργεια της μνήμης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.
H σχέση του θεατρικού έργου με την ηθική μέσα από τις πράξεις των ηρώων στους Βρικόλακες.