Ιστορίες παράξενες, ανοίκιες και οικίες μαζί. Ο αναγνώστης μπορεί να δώσει τις δικές του ερμηνείες, είναι κι αυτό μέρος της ρευστότητας των έργων της.
Η ποιητική φωνή του Έλιοτ είναι μοναδική, εντούτοις φτιάχτηκε από τις φωνές πολλών άλλων ποιητών, τις οποίες υιοθέτησε ή δανείστηκε.
Και για τους δύο το θέατρο έχει να κάνει με αναγνώριση και έλεγχο του κέντρου του σώματος, των σπλάχνων.
Το αίσθημα του εγκλωβισμού,η επιθυμία για μια φυγή, αντικατοπτρίζει τα προσωπικά αδιέξοδα του συγγραφέα όσο και το συλλογικό αδιέξοδο μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Το έργο διαδραματίζεται στο πολύ μακρινό μέλλον, εκεί όπου ο σημερινός μας πολιτισμός αποτελεί μία ακόμα θαμπή σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία.
Το βιβλίο αυτό προσφέρει μια μοναδική και προσωπική ματιά στον ήχο και την τέχνη της μουσικής, όπως επίσης και μια κατάδυση στην ανεκτίμητη σιωπή.
Ο Τσβάιχ δίχασε και εξακολουθεί να διχάζει κοινό και μελετητές. Από τη μία αγαπήθηκε όσο λίγοι συγγραφείς, από την άλλη τού ασκήθηκε τόσο δριμεία κριτική.
Το θέατρο είναι χαράμισμα, μια σπατάλη, αλλά είναι και μια κοινωνικά αποδεκτή δραστηριότητα. Είναι φαινομενικά μη παραγωγικό, αλλά δικαιώνει τη συλλογική δουλειά.