Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά τού ευνουχισμού, καταστέλλοντας, βασανίζοντας και διχάζοντας τα σώματά μας·
Η ανθρωπολογία, μιλούσε ακριβώς για πραγμάτωση της ανθρώπινης «ουσίας», κάτι το οποίο παρέμενε εγκλωβισμένο στο ιστορικό κέλυφος της «αλλοτρίωσης».
Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.
Όταν ξεκινώ γιόγκα μετά από μια διακοπή, νιώθω σαν να επιστρέφω ξανά στο σπίτι μου. Επιστρέφω στο σπίτι μου σημαίνει επιστρέφω στον εαυτό μου, ξεκουράζομαι, νιώθω ασφάλεια, εκφράζομαι ελεύθερα, απομονώνομαι και διαλογίζομαι, συνομιλώ με τον εαυτό μου, αντλώ δυνάμεις για να αντιμετωπίσω τη ζωή και τα προβλήματα. Επιστρέφω σε αυτό το μυστικό μέρος όπου προετοιμάζω τις αναγεννήσεις μου.