Ότι γεννιέται και δεν έχει ξαναειπωθεί διεκδικεί την καινοτομία. Η σωματική μέθοδος της Ίμπεν είναι ένα προσωπικό της επίτευγμα που κτίσθηκε μέσα στο χρόνο .
Παρουσίαση βιβλίου: “Ιστορία και Ανθολόγιο κειμένων της Σύγχρονης Ισπανικής Λογοτεχνίας [20ός αιώνας]” του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου
Ένα σύντομο διήγημα βασισμένο σ’ ένα αυτοβιογραφικό στιγμιότυπο, καταρχήν… Καταλαβαίνει όμως κανείς γρήγορα ότι διαβάζει ένα διήγημα με αξία δοκιμίου, για να το πούμε έτσι.
Θεωρώ ότι ο βασικός άξονας της έρευνάς του ήταν η μελέτη του ανθρώπινου σώματος, του οργανικού σώματος του ηθοποιού πάνω στη σκηνή και οι δυνατοί κόσμοι που αυτό μπορεί να δημιουργήσει.
Μα είναι βέβαια η μαύρη ρίζα του ουρλιαχτού, η διονυσιακή κραυγή των ενστίκτων. Αυτή η «μυστηριακή δύναμη που όλοι την αισθάνονται αλλά κανείς φιλόσοφος δεν μπορεί να την εξηγήσει» είναι, με δυο λόγια, το πνεύμα της Γης.
Ο Μαραντόνα έκανε αυτή την τέχνη στο ανώτερο επίπεδο. Ήταν ένας πραγματικός αρτίστας! Φεύγοντας ο Μαραντόνα από τη ζωή, το ποδόσφαιρο μένει ορφανό.
Παρ’ όλα αυτά, θα επέλεγα ένα και μόνο χαρακτηριστικό του Θ. που τον καθιστά όχι απλώς σπουδαίο, αλλά εμβληματικό: την ίδια την συγγραφική ιδιοφυία του, η οποία περιλαμβάνει και μια αστείρευτη έμπνευση.
Ο Λουίς Αραγκόν γεννήθηκε στο Παρίσι το 1897 και σπούδασε ιατρική. Συγκαταλέγεται ανάμεσα στους σημαντικότερους και πολυγραφότερους Γάλλους ποιητές, μυθιστοριογράφους, δοκιμιογράφους και δημοσιογράφους του 20ου αιώνα.
Συζήτηση με την Τιτίκα Δημητρούλια με αφορμή το έργο του SantiagoH. Amigorena,Τα Τελευταία μου Λόγια (του οποίου πραγματοποίησε την μετάφραση) που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Gutenberg και στην εκπληκτική σειρά Aldina.