Το εργαστήριο είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει μέσα του όλα τα στοιχεία.
Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Το θέατρο μπορεί να σπάει ταμπού, να αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας.
Μας υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι αληθινή τόσο εξαιτίας της ομορφιάς της όσο και εξαιτίας της ανησυχίας που προκαλεί.
Μια εξερεύνηση των αντιφάσεων της αγάπης. Μια μελέτη για τους κύκλους της ζωής που κλείνουν απότομα.
