Το εργαστήριο είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει μέσα του όλα τα στοιχεία.
Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Το θέατρο μπορεί να σπάει ταμπού, να αποκαλύπτει τις πιο σκοτεινές πλευρές της κοινωνίας.
Μας υπενθυμίζει ότι η τέχνη μπορεί να είναι αληθινή τόσο εξαιτίας της ομορφιάς της όσο και εξαιτίας της ανησυχίας που προκαλεί.
Η κουλτούρα του εργαστηρίου, είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Είναι συλλογή εμπειριών και μια αέναη έρευνα.