Ένα διαφορετικό κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, μέσα στο οποίο η τέχνη δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τους όρους της αγοράς και της εμπορικής επιτυχίας.
Δεν αποτελεί αυθόρμητη επικοινωνία, αλλά μια αναμενόμενη σύμβαση, την οποία τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι θεατές εκτελούν σχεδόν αυτόματα.
Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.