Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Με την Χριστίνα Χατζηβασιλείου συζητάμε για την Σύγχρονη Βρετανική Δραματουργία και το Θέατρο στα Μούτρα.
Ιστορίες παράξενες, ανοίκιες και οικίες μαζί. Ο αναγνώστης μπορεί να δώσει τις δικές του ερμηνείες, είναι κι αυτό μέρος της ρευστότητας των έργων της.
Με τον Βίκτωρ Αρδίττη ιχνηλατούμε το μονοπάτι που συνδέει τις Μαριονέτες του Kleist και την Παράξενη Λέξη Genet.