Από την τελετουργία στο θέατρο | Victor Turner

Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.

Το σώμα. Οι αισθήσεις. Η μνήμη. Η καρδιά κι ο νους ευνοούν συνάψεις. Αλλά το πιο αλάνθαστο κριτήριο το έχει το σώμα.

Αναζήτησα την φωτιά ενός ανθρώπου που κουβαλούσε την αρχαία φωτιά των αντιφρονούντων, νομίζω πως την άγγιξα, θέλω να μεταδώσω την θέρμη της: αυτό είναι όλο.

Με την Εύη Μαυρομάτη συζητάμε για το θεατρικό της έργο Το όνειρο του Οιδίποδα που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σααιξπηρικόν.

Επίσης πρότεινε και εισήγαγε στο θεατρικό πεδίο την έννοια του άδειου χώρου ως δυνατότητα δημιουργίας και θεατρικής γέννησης δίχως περιττά στοιχεία.

Με τον Βίκτωρ Αρδίττη ιχνηλατούμε το μονοπάτι που συνδέει τις Μαριονέτες του Kleist και την Παράξενη Λέξη Genet.

Όπου σήμερα, γνωρίζουμε μια ιδιάζουσα προσωπικότητα και το μανιφέστο της! Ο λόγος για τον Han Ryner και το ιδιότυπο έργο του Μανιφέστο του Ατομικισμού.

Με τον μεταφραστή Γιώργο Καράμπελα, αναρωτιόμαστε τι άλλο γνωρίζουμε γι’ αυτόν το συγγραφέα που γράφει απομονωμένος, ζει στην Νορμανδία και αρνήθηκε το βραβείο Γκονκούρ το 2016!

Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά τού ευνουχισμού, καταστέλλοντας, βασανίζοντας και διχάζοντας τα σώματά μας·

Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να γνωρίσουμε τον Ισπανό φιλόσοφο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο και τη Θεία Τούλα.

Ότι γεννιέται και δεν έχει ξαναειπωθεί διεκδικεί την καινοτομία. Η σωματική μέθοδος της Ίμπεν είναι ένα προσωπικό της επίτευγμα που κτίσθηκε μέσα στο χρόνο .

Όπου σήμερα κάνουμε μια βουτιά στον κόσμο του Εουτζένιο Μπάρμπα και του Θεάτρου Οντίν, με τη βοήθεια του ηθοποιού και σκηνοθέτη, του Θεάτρου ΟΜΜΑ studio,  Αντώνη Διαμαντή.

Βίκτωρ Αρδίττης | Θεάτρο, Θυσία, Τελετή – Ο Στανισλάφσκι και η Γιόγκα

Η πλοκή τοποθετείται στη διετία 1888-1889, τότε που η Βραζιλία κατάργησε τη δουλεία και τη μοναρχία.

Δεν αποτελεί αυθόρμητη επικοινωνία, αλλά μια αναμενόμενη σύμβαση, την οποία τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι θεατές εκτελούν σχεδόν αυτόματα.