Ερρίκος Ίψεν | εκδόσεις Gutenberg

Το θέατρο για τον Αρτώ, δεν πρέπει να είναι απλά μια αναπαράσταση της πραγματικότητας, αλλά να αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο, κάτι που βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια.

Βίκτωρ Αρδίττης | Θεάτρο, Θυσία, Τελετή – Ο Στανισλάφσκι και η Γιόγκα

Με τον Βίκτωρ Αρδίττη ιχνηλατούμε το μονοπάτι που συνδέει τις Μαριονέτες του Kleist και την Παράξενη Λέξη Genet.

Ο Αρτό έδρασε μέσα στο πλαίσιο των δύο πλέον καταστροφικών και παράλογων πολέμων της ανθρωπότητας, όταν αυτή καμάρωνε για τον θρίαμβο του ορθολογισμού.

Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.

Αν θέλουμε την πολιτική διάσταση του θεάτρου,η σύνδεση με το μυθικό υπόστρωμα της αγωνίας είναι αναγκαία. Δυνάμεις που προκαλούν οδύνη,απόγνωση και εξέγερση.

Γιατί η σιωπή δεν αφορά ποτέ μόνο εκείνους που πράττουν , αφορά και εκείνους που βλέπουν. Και μένουν.

Nέους τρόπους αφήγησης για την καλλιέργεια της μνήμης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.

Έναν άνθρωπο η ζωή του οποίου παραπέμπει περισσότερο σε λογοτεχνικό ήρωα παρά σε πολιτικό φιλόσοφο.

Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να ξαναγνωριστούμε με δυο βιβλία στη σκιά μιας καραντίνας.

Και για τους δύο το θέατρο έχει να κάνει με αναγνώριση και έλεγχο του κέντρου του σώματος, των σπλάχνων.

Το εργαστήριο είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει μέσα του όλα τα στοιχεία.

Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να γνωρίσουμε τον Ισπανό φιλόσοφο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο και τη Θεία Τούλα.

Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.

Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.