Τροχιές του Αισθητικού | Φώτης Τερζάκης

Θέατρο Άδειος Χώρος Σεμινάριο για την Sarah Kane και το έργο Λαχταρώ Λαχταρώ: Από το Προσωπικό στο Συλλογικό. Για χρόνια…

Η πλοκή τοποθετείται στη διετία 1888-1889, τότε που η Βραζιλία κατάργησε τη δουλεία και τη μοναρχία.

Ο Αρτό έδρασε μέσα στο πλαίσιο των δύο πλέον καταστροφικών και παράλογων πολέμων της ανθρωπότητας, όταν αυτή καμάρωνε για τον θρίαμβο του ορθολογισμού.

Μεταφερόμαστε στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης και της Παρισινής Κομμούνας και σκιαγραφούμε το πορτρέτο του Καμίγ Ντεμουλέν!

Το θέατρο είναι χαράμισμα, μια σπατάλη, αλλά είναι και μια κοινωνικά αποδεκτή δραστηριότητα. Είναι φαινομενικά μη παραγωγικό, αλλά δικαιώνει τη συλλογική δουλειά.

Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.

Αν θέλουμε την πολιτική διάσταση του θεάτρου,η σύνδεση με το μυθικό υπόστρωμα της αγωνίας είναι αναγκαία. Δυνάμεις που προκαλούν οδύνη,απόγνωση και εξέγερση.

Η Roberta αφιερώθηκε στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του ανθρώπινου σώματος. Η εξαντλητική εκπαίδευση των ηθοποιών του Odin συγγενεύουν άμεσα με τα ακροβατικά του τσίρκου.

Με τον Ήρκο Αποστολίδη συζητάμε για τον Ερρίκο Ίψεν για το σύνολο του έργου του.

Όπου σήμερα κάνουμε μια βουτιά στον κόσμο του Εουτζένιο Μπάρμπα και του Θεάτρου Οντίν, με τη βοήθεια του ηθοποιού και σκηνοθέτη, του Θεάτρου ΟΜΜΑ studio,  Αντώνη Διαμαντή.

Nέους τρόπους αφήγησης για την καλλιέργεια της μνήμης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.

Με τον Βίκτωρ Αρδίττη ιχνηλατούμε το μονοπάτι που συνδέει τις Μαριονέτες του Kleist και την Παράξενη Λέξη Genet.

Επίδειξη εργασίας με τη Ρομπέρτα Καρρέρι, καλλιτεχνική αυτοβιογραφία μιας ηθοποιού,

Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.

Θεατρικό πλαίσιο που ενσωματώνει την θεατρική παρουσία του ηθοποιού στο μοτίβο της σύγχρονης ζωής.