Θέατρο Άδειος Χώρος
Σεμινάριο για την Sarah Kane και το έργο Λαχταρώ
Λαχταρώ: Από το Προσωπικό στο Συλλογικό. Για χρόνια οραματιζόμουν μια παράσταση που τελειώνει με φωτιά
με την Δραματουργό/Σκηνοθέτη και Ηθοποιό, Μάγδα Κόρπη
Τρίτη 24 Μαρτίου
Διάρκεια 19:30-22:00
Πολυχώρος Comeet, Λουκά Πετράκη 5 Ηράκλειο Κρήτης
Πληροφορίες: 6973383995
Λαχταρώ: Από το Προσωπικό στο Συλλογικό. Για χρόνια οραματιζόμουν μια παράσταση που τελειώνει με φωτιά.*
Διαλέξτε, ότι βγαίνει από την καρδιά σας. Σημασία έχει να το εννοείτε. Ότι βγαίνει από εκεί, φτάνει μέχρι την καρδιά των άλλων. (David Mamet).
Οι θεματικοί άξονες του σεμιναρίου είναι οι παρακάτω:
Ά Μέρος (Διάρκεια:1.5 ώρα)
- Εισαγωγή στο In-yer Face Theater και στην δραματουργία της Sarah Kane και συγκεκριμένα στην υπόθεση του εμβληματικού και ποιητικού, Λαχταρώ.
- Προβολή βιντεοσκοπημένων παραστασιακών αποσπασμάτων του Λαχταρώ από σπουδαίους σκηνοθέτες (60’ λεπτά).
- Προβολή παράστασης Not I του Samuel Beckett. (15’ λεπτά).
- Συζήτηση με την ομάδα για το έργο της Sarah Kane πάνω σε δυο σκηνικές αποτυπώσεις.
Β’ Μέρος (Διάρκεια: 1 ώρα)
- Ξεκινάμε με ασκήσεις χαλάρωσης και συγκέντρωσης. Απελευθερώνουμε τις εντάσεις, ερχόμαστε σε επαφή με την αναπνοή καλλιεργώντας παρουσία και σύνδεση με το «εδώ και τώρα».
- Συνεχίζουμε με σωματικό ζέσταμα ώστε να αφυπνιστεί όλο το σώμα και να γίνει διαθέσιμο ως βασικό εκφραστικό μας μέσο. Έπειτα εστιάζουμε στο βίωμα της εμπειρίας, διερευνώντας πώς η φαντασία και το εσωτερικό ερέθισμα μετατρέπονται σε ζωντανή, σωματική δράση.
- Ακολουθεί έρευνα πάνω στις δυνατότητες του σώματος πέρα από τις συνήθειες και τις προκαταλήψεις μας. Με αφορμή το «Λαχταρώ», παρατηρούμε ποια σωματική παρόρμηση και ποιο συναίσθημα αναδύεται, επιτρέποντας στο σώμα να μιλήσει πρώτο.
- Στη συνέχεια δουλεύουμε πάνω στον θεατρικό μονόλογο της Sarah Kane όπου μέσα από αυτοσχεδιασμό και εργασία σε ζευγάρια, παρατηρούμε τη σωματική αντίδραση πομπού και δέκτη.
- Ολοκληρώνουμε με έναν βουβό κινητικό αυτοσχεδιασμό σε κύκλο.
– – –
Κάθε συμμετέχων καλείται να μάθει 5-10 σειρές από τον παρακάτω μονόλογο.
Μονόλογος του προσώπου/χαρακτήρα: (Α.) Αυτουργός, συγγραφέας, βιαστής, δυνάστης, Alistair Crowly.
(Α) Εγώ θέλω να κοιμάμαι πλάι σου.
Και να σου κάνω τα ψώνια σου,
Και να σου δίνω τα ρούχα σου,
και να σου λέω πόσο μ’ αρέσουν τα παπούτσια σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να κάνεις μπάνιο,
Και να σου τρίβω το σβέρκο σου,
Και να φιλώ τα πόδια σου,
και να σου κουβαλάω τις σακούλες σου,
Και να σου λέω πόσο πολύ μου αρέσει να είμαι μαζί σου,
Και να θέλω να παίζουμε κρυφτό,
Και να σου κρατώ το χέρι σου,
Και να βγαίνουμε για φαγητό,
και να μη με νοιάζει που θα μου τρως το δικό μου,
Και να σου δακτυλογραφώ την αλληλογραφία σου,
και να σου κουβαλάω τα ντοσιέ σου,
Και να γελάω με την παράνοια σου,
Και να σου δίνω κασέτες που δεν θα τις ακούς,
και να βλέπουμε καταπληκτικές ταινίες,
και να βλέπουμε απαίσιες ταινίες,
και να μαλώνουμε για το ραδιόφωνο,
και να σε βγάζω φωτογραφίες όταν κοιμάσαι,
και να σηκώνομαι πρώτος για να σου φέρω καφέ και κουλούρια και γεμιστά κρουασάν,
Και να πηγαίνουμε για καφέ στο Φλοράντ τα μεσάνυχτα,
Και να σ’ αφήνω να μου κάνεις τράκα τσιγάρα,
Και να μην καταφέρνω ποτέ να βρω ένα σπίρτο,
Και να σου λέω τι είδα στην τηλεόραση χτες το βράδυ,
Και να μη γελάω με τα αστεία σου,
και να σε θέλω το πρωί αλλά να σ’ αφήνω να κοιμηθείς λίγο ακόμα.
Και να φιλάω την πλάτη σου,
και να χαϊδεύω το δέρμα σου.
Και να σου λέω πόσο μα πόσο αγαπώ τα μαλλιά σου, τα μάτια σου, τα χείλη σου, το λαιμό σου, το στήθος σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες και να καπνίζω, ώσπου να γυρίσει σπίτι ο διπλανός σου,
Και να κάθομαι στις σκάλες ώσπου να γυρίσεις σπίτι εσύ,
Και να τρελαίνομαι όταν αργείς,
Και να ξαφνιάζομαι όταν γυρίζεις νωρίτερα,
Και να σου χαρίζω ηλιοτρόπια,
Και να πηγαίνω στο πάρτι σου και να χορεύω ώσπου να πέσω ξερός, Και να ‘μαι δυστυχισμένος όταν έχω άδικο,
Και να ‘μαι ευτυχισμένος όταν με συγχωρείς,
Και να χαζεύω τις φωτογραφίες σου,
Και να παρακαλάω να σ’ ήξερα μια ζωή.
Και ν’ ακούω τη φωνή σου στο αυτί μου,
Και να νοιώθω το δέρμα σου πάνω στο δέρμα μου,
Και να τρομάζω όταν θυμώνεις,
Και το ‘να σου μάτι να κοκκινίζει και το άλλο γαλάζιο,
Και να σ’ αγκαλιάζω όταν σε πιάνει αγωνία,
Και να σε κρατάω σφιχτά όταν πονάς,
Και να σε θέλω όταν σε μυρίζω,
Και να σε πληγώνω όταν σε αγγίζω,
Και να κλαψουρίζω όταν είμαι πλάι σου,
και να κλαψουρίζω όταν δεν είμαι,
Και να κυλάει το σάλιο μου πάνω στο στήθος σου,
Και να σε πλακώνω και να σε πνίγω τις νύχτες,
Και να ξεπαγιάζω όταν μου παίρνεις τις κουβέρτες,
και να ζεσταίνομαι όταν δεν μου τις παίρνεις,
Και να λιώνω όταν χαμογελάς
και να διαλύομαι όταν γελάς,
Και να μην καταλαβαίνω όταν λες ότι σε απορρίπτω,
Και ν’ αναρωτιέμαι πως σου πέρασε ποτέ απ’ το νου ότι εγώ θα μπορούσα ποτέ να σε απορρίψω,
Και ν’ αναρωτιέμαι ποια είσαι αλλά να σε δέχομαι έτσι όπως είσαι,
Και να σου λέω για το μαγεμένο δάσος, τον άγγελο του δέντρου, το αγόρι που πέρασε πετώντας τον ωκεανό επειδή σ’ αγαπούσε,
Και να σου γράφω ποιήματα,
και να αναρωτιέμαι γιατί δεν με πιστεύεις,
Και να σ’ αγαπάω τόσο βαθιά που να μην μπορώ να το βάλω σε λόγια,
Και να θέλω να σου πάρω ένα γατάκι που θα το ζηλεύω γιατί θα το προσέχεις περισσότερο από μένα,
Και να μη σ’ αφήνω να σηκωθείς απ’ το κρεβάτι όταν πρέπει να φύγεις,
Και να σου αγοράζω δώρα που εσύ δεν τα θέλεις, και πάλι να τα παίρνω πίσω,
Και να σου λέω να παντρευτούμε,
και συ να μου λες πάλι όχι,
Αλλά εγώ να στο λέω και να στο ξαναλέω, γιατί όσο κι αν νομίζεις πως δεν το λέω σοβαρά εγώ πάντα σοβαρά το έλεγα, από την πρώτη φορά που στο είπα,
Και να τριγυρίζω στη πόλη και να τη νοιώθω άδειος χωρίς εσένα,
Και να θέλω ό,τι θέλεις,
Και να νομίζω πως χάνομαι, αλλά να ξέρω πως πλάι σου είμαι ασφαλής,
Και να σου μιλάω για ό,τι χειρότερο έχω μέσα μου,
Και να προσπαθώ να σου δίνω ό,τι καλύτερο έχω μέσα μου γιατί δεν σου αξίζει τίποτα λιγότερο,
Και να σου λέω την αλήθεια αν και κατά βάθος δεν θέλω
Και να προσπαθώ να είμαι ειλικρινής γιατί ξέρω πως το προτιμάς,
Και να νομίζω πως όλα τέλειωσαν, κι ωστόσο να περιμένω άλλα δέκα λεπτά πριν με πετάξεις έξω απ’ ζωή σου,
Και να ξεχνάω ποιος είμαι,
Και να κάνουμε έρωτα στις τρεις το πρωί,
Και κάπως με κάποιο τρόπο να σου εκφράζω έστω και λίγο Τον ακάθεκτο Τον ακατάλυτο Τον ακατάσβεστο Τον μεταρσιωτικό Τον ψυχαναλυτικό Τον άνευ όρων τον τα πάντα πληρούντα, τον δίχως τέλος και δίχως αρχή, ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΣΕΝΑ.
– – –
Το 2021, σκηνοθέτησε σε δική της δραματουργική επεξεργασία, τον θεατρικό μονόλογο Φυλαχτό, βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Ρ. Μπολάνιο, στο θέατρο της Οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής με την ηθοποιό Αγγελική Παπαθεμελή. Το 2023, σε δική της δραματουργική επεξεργασία/σύλληψη/καλλιτεχνική επιμέλεια, παρουσιάστηκαν οι Αόρατες Πόλεις (Ηχητική Εγκατάσταση βασισμένη στο ομώνυμο έργο του Ι. Καλβίνο), με την μουσική σύνθεση της συνθέτριας Σοφίας Καμαγιάννη και τις φωνές των ερμηνευτών: του Νίκου Κουρή, της Λίλλυς Μελεμέ, της Μαρίας Σκουλά, του Χάρη Χαραλάμπους-Καζέπη του Γιάννη Χαρούλη (Διοργάνωση: Περιφέρεια Κρήτης, Ερευνητικό Κέντρο Κνωσού της Βρετανικής σχολής Αθηνών. Κνωσός, Κρήτη). Το πιο πρόσφατο έργο της 2025/26, αποτελεί το Ψηφιακό Οδοιπορικό σε δέκα επιλεγμένα εκθέματα του Αρχαιολογικού Μουσείου της Βραυρώνας, σε σύλληψη/δραματουργία/καλλιτεχνική επιμέλεια δική της. Το Ψηφιακό Οδοιπορικό, πραγματοποιήθηκε με την χρηματοδότηση του Υπουργείου Πολιτισμού και του Διεθνούς Αερολιμένα Αθηνών, με την αφήγηση του Κωνσταντίνου Μαρκουλάκη, σκηνοθεσία Video/μοντάζ του Αλέξανδρου Χαντζή, και μουσική σύνθεση/ηχητικός σχεδιασμός του Γιώργου Μιζήθρα (ΜΙΖΙ).
* Εουτζένιο Μπάρμπα. «Κάψε το σπίτι. Για τη σκηνοθεσία και τη δραματουργία». Εκδόσεις Δωδώνη, σειρά μελέτες για το θέατρο, 2019. Σελ. 21.
