Τροχιές του Αισθητικού | Φώτης Τερζάκης

Το θέατρο για τον Αρτώ, δεν πρέπει να είναι απλά μια αναπαράσταση της πραγματικότητας, αλλά να αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο, κάτι που βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια.

Εκείνη τη μέρα είδα το Θεό με τα μάτια μου.Περιμένω να φοράει την ίδια φανέλα. Αυτή που φορούσε εκείνη τη μέρα…

Μα είναι βέβαια η μαύρη ρίζα του ουρλιαχτού, η διονυσιακή κραυγή των ενστίκτων. Αυτή η «μυστηριακή δύναμη που όλοι την αισθάνονται αλλά κανείς φιλόσοφος δεν μπορεί να την εξηγήσει» είναι, με δυο λόγια, το πνεύμα της Γης.

Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά τού ευνουχισμού, καταστέλλοντας, βασανίζοντας και διχάζοντας τα σώματά μας·

Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να ξαναγνωριστούμε με δυο βιβλία στη σκιά μιας καραντίνας.

Ο Αρτό έδρασε μέσα στο πλαίσιο των δύο πλέον καταστροφικών και παράλογων πολέμων της ανθρωπότητας, όταν αυτή καμάρωνε για τον θρίαμβο του ορθολογισμού.

Ερίκ Καντονά, μια ιδιάζουσα προσωπικότητα των γηπέδων αλλά και του κοινωνικού στίβου!

Μια σύντομη βουτιά στην κίνηση και τον ομαδικό αυτοσχεδιασμό με την καθοδήγηση της χορογράφου Θάλειας Δήτσα από την πρακτική της Σώμα Τοπίο.

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, μέσα από τον προσωπικό του γυμναστή Φερνάντο Σινιορίνι.

Με την Χριστίνα Χατζηβασιλείου συζητάμε για την Σύγχρονη Βρετανική Δραματουργία και το Θέατρο στα Μούτρα.

Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.

Γιατί η σιωπή δεν αφορά ποτέ μόνο εκείνους που πράττουν , αφορά και εκείνους που βλέπουν. Και μένουν.

Το βιβλίο αυτό προσφέρει μια μοναδική και προσωπική ματιά στον ήχο και την τέχνη της μουσικής, όπως επίσης και μια κατάδυση στην ανεκτίμητη σιωπή.

Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.

Nέους τρόπους αφήγησης για την καλλιέργεια της μνήμης, με στόχο την έξοδο από την πολύμορφη δικτατορία του σημερινού μεσαίωνα.