Με τον συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μεταφραστή Φώτη Τερζάκη γνωρίζουμε τον ανθρωπολόγο Βίκτωρ Τέρνερ (Victor Turner) και συζητάμε για το έργο του Από την Τελετουργία στο Θέατρο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηριδανός.
Με τον συγγραφέα, δοκιμιογράφο και μεταφραστή Φώτη Τερζάκη γνωρίζουμε τον ανθρωπολόγο Βίκτωρ Τέρνερ (Victor Turner) και συζητάμε για το έργο του Από την Τελετουργία στο Θέατρο που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ηριδανός.
Με τον μεταφραστή Γιώργο Καράμπελα, αναρωτιόμαστε τι άλλο γνωρίζουμε γι’ αυτόν το συγγραφέα που γράφει απομονωμένος, ζει στην Νορμανδία και αρνήθηκε το βραβείο Γκονκούρ το 2016!
Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.
Ερίκ Καντονά, μια ιδιάζουσα προσωπικότητα των γηπέδων αλλά και του κοινωνικού στίβου!
Όπου σήμερα, γνωρίζουμε μια ιδιάζουσα προσωπικότητα και το μανιφέστο της! Ο λόγος για τον Han Ryner και το ιδιότυπο έργο του Μανιφέστο του Ατομικισμού.
Η ποιητική φωνή του Έλιοτ είναι μοναδική, εντούτοις φτιάχτηκε από τις φωνές πολλών άλλων ποιητών, τις οποίες υιοθέτησε ή δανείστηκε.
Θεωρώ ότι ο βασικός άξονας της έρευνάς του ήταν η μελέτη του ανθρώπινου σώματος, του οργανικού σώματος του ηθοποιού πάνω στη σκηνή και οι δυνατοί κόσμοι που αυτό μπορεί να δημιουργήσει.
Με τον μεταφραστή Λευτέρη Μακεδόνα συζητάμε για τον Φερνάντο Βαγιέχο και το έργο του Ο γκρεμός.
Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να ξαναγνωριστούμε με δυο βιβλία στη σκιά μιας καραντίνας.
Με τον Βίκτωρ Αρδίττη ιχνηλατούμε το μονοπάτι που συνδέει τις Μαριονέτες του Kleist και την Παράξενη Λέξη Genet.
Αποξένωση, αγωνία και υπαρξιακή κρίση συνοδεύουν την ανθρώπινη ύπαρξη στην εποχή μας.
Το αίσθημα του εγκλωβισμού,η επιθυμία για μια φυγή, αντικατοπτρίζει τα προσωπικά αδιέξοδα του συγγραφέα όσο και το συλλογικό αδιέξοδο μιας ολόκληρης κοινωνίας.
Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να γνωρίσουμε τον Ισπανό φιλόσοφο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο και τη Θεία Τούλα.
Το θέατρο για τον Αρτώ, δεν πρέπει να είναι απλά μια αναπαράσταση της πραγματικότητας, αλλά να αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο, κάτι που βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια.
Και για τους δύο το θέατρο έχει να κάνει με αναγνώριση και έλεγχο του κέντρου του σώματος, των σπλάχνων.
Η ανθρωπολογία, μιλούσε ακριβώς για πραγμάτωση της ανθρώπινης «ουσίας», κάτι το οποίο παρέμενε εγκλωβισμένο στο ιστορικό κέλυφος της «αλλοτρίωσης».

