Ο Γκρεμός | Φερνάντο Βαγιέχο

Με την Χριστίνα Χατζηβασιλείου συζητάμε για την Σύγχρονη Βρετανική Δραματουργία και το Θέατρο στα Μούτρα.

Το έργο διαδραματίζεται στο πολύ μακρινό μέλλον, εκεί όπου ο σημερινός μας πολιτισμός αποτελεί μία ακόμα θαμπή σελίδα στην ανθρώπινη ιστορία.

Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, μέσα από τον προσωπικό του γυμναστή Φερνάντο Σινιορίνι.

Όπου σήμερα κάνουμε μια βουτιά στον κόσμο του Εουτζένιο Μπάρμπα και του Θεάτρου Οντίν, με τη βοήθεια του ηθοποιού και σκηνοθέτη, του Θεάτρου ΟΜΜΑ studio,  Αντώνη Διαμαντή.

Μα είναι βέβαια η μαύρη ρίζα του ουρλιαχτού, η διονυσιακή κραυγή των ενστίκτων. Αυτή η «μυστηριακή δύναμη που όλοι την αισθάνονται αλλά κανείς φιλόσοφος δεν μπορεί να την εξηγήσει» είναι, με δυο λόγια, το πνεύμα της Γης.

Αν θέλουμε την πολιτική διάσταση του θεάτρου,η σύνδεση με το μυθικό υπόστρωμα της αγωνίας είναι αναγκαία. Δυνάμεις που προκαλούν οδύνη,απόγνωση και εξέγερση.

Το σώμα. Οι αισθήσεις. Η μνήμη. Η καρδιά κι ο νους ευνοούν συνάψεις. Αλλά το πιο αλάνθαστο κριτήριο το έχει το σώμα.

Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να ξαναγνωριστούμε με δυο βιβλία στη σκιά μιας καραντίνας.

Ο Τσβάιχ δίχασε και εξακολουθεί να διχάζει κοινό και μελετητές. Από τη μία αγαπήθηκε όσο λίγοι συγγραφείς, από την άλλη τού ασκήθηκε τόσο δριμεία κριτική.

Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.

Θεωρώ ότι ο βασικός άξονας της έρευνάς του ήταν η μελέτη του ανθρώπινου σώματος, του οργανικού σώματος του ηθοποιού πάνω στη σκηνή και οι δυνατοί κόσμοι που αυτό μπορεί να δημιουργήσει.

Καλλιτεχνική αυτοβιογραφία μιας ηθοποιού | Επίδειξη εργασίας με τη Ρομπέρτα Καρρέρι

Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.

Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά τού ευνουχισμού, καταστέλλοντας, βασανίζοντας και διχάζοντας τα σώματά μας·

Η συντροφιά του ταξιδιώτη είναι ο θάνατος. Και όμως, το χλωμό είδος του ταξιδιώτη δεν έχει ακόμα εξαφανιστεί.