Σκηνοθετικό Σημείωμα
Η παράσταση γεννήθηκε από την ανάγκη να επανεξεταστεί ο ποιητικός λόγος του Κ.Π. Καβάφη όχι ως λογοτεχνικό απολίθωμα, αλλά ως ζωντανό σώμα που αναπνέει μέσα στη σύγχρονη ζωή. Τα ποιήματα Τείχη, Παράθυρα, Μακρυά, Επέστρεφε και Μονοτονία αποτέλεσαν τον βασικό άξονα μιας θεατρικής διερεύνησης γύρω από τον εγκλεισμό, την απουσία, τη μνήμη και την επανάληψη, έννοιες βαθιά πολιτικές και οδυνηρά επίκαιρες.
Οι συμμετέχοντες κλήθηκαν να δραματοποιήσουν τον ποιητικό λόγο, όχι με στόχο την εικονογράφηση των ποιημάτων, αλλά τη μετουσίωσή τους σε θεατρική πράξη. Ο λόγος αποσπάται από τη σελίδα και εντάσσεται σε ένα ευρύτερο σκηνικό πλαίσιο, όπου η παρουσία του ηθοποιού λειτουργεί ως φορέας εμπειρίας, τραύματος και συλλογικής μνήμης. Η σκηνή μετατρέπεται σε τόπο καθημερινότητας: επαναληπτικό, ασφυκτικό, συχνά αόρατα βίαιο.
Κεντρικό δραματουργικό και σκηνοθετικό στοιχείο της παράστασης αποτελεί η κακοποίηση της γυναίκας. Το γυναικείο σώμα αναδεικνύεται ως βασικό πεδίο σύγκρουσης όλων των μορφών εξουσίας, κοινωνικών, πολιτικών, πατριαρχικών, συναισθηματικών. Όπως στα καβαφικά Τείχη, έτσι και εδώ, τα όρια δεν είναι πάντα ορατά· χτίζονται σιωπηλά, σταδιακά, γύρω και πάνω στο σώμα. Το σώμα της γυναίκας γίνεται χώρος εγκλεισμού, αλλά και μαρτυρίας· ένας τόπος όπου η βία εγγράφεται, επαναλαμβάνεται, κανονικοποιείται.
Τα Παράθυρα παραμένουν κλειστά ή ανοίγουν ελάχιστα, προσφέροντας μόνο την ψευδαίσθηση διαφυγής. Το Επέστρεφε συνομιλεί με τη μνήμη της επιθυμίας και της απώλειας, ενώ η Μονοτονία γίνεται ρυθμός ζωής και βίας, μια καθημερινή επανάληψη που φθείρει, εξουθενώνει, απονεκρώνει. Το Μακρυά λειτουργεί ως ο διαρκής πόθος για έναν άλλο τόπο, έναν άλλο χρόνο, όπου το σώμα θα πάψει να είναι στόχος.
Η παράσταση δεν επιδιώκει να δώσει απαντήσεις, αλλά να δημιουργήσει ρωγμές. Να φέρει τον θεατή αντιμέτωπο με όσα συχνά επιλέγουμε να μη βλέπουμε. Να αναδείξει πως η ποίηση, όταν συναντά το θέατρο, μπορεί να γίνει πράξη αντίστασης και πως το σώμα, ακόμα και κακοποιημένο, παραμένει ένας τόπος που διεκδικεί φωνή, παρουσία και δικαίωμα στην ύπαρξη.
Η παράσταση αυτή αποτελεί την αφετηρία της έρευνάς μας πάνω στο έργο του Κ.Π. Καβάφη και στη δυνατότητα του ποιητικού του λόγου να μετασχηματίζεται σε σκηνική πράξη. Δεν προσεγγίζεται ως τελικό αποτέλεσμα, αλλά ως ένα πρώτο άνοιγμα. Μια δοκιμή, ένα πεδίο πειραματισμού, όπου η ποίηση συναντά το σώμα του ηθοποιού και τη σύγχρονη εμπειρία. Ο Καβάφης γίνεται σημείο εκκίνησης για μια διαδικασία που φιλοδοξεί να συνεχιστεί, να εμβαθύνει και να επαναδιατυπωθεί μέσα από μελλοντικές σκηνικές αναμετρήσεις.
Η διαδικασία της δουλειάς συνομιλεί με τη σκέψη του Ζαν Ζενέ και τη θέση του για τις «πολλές πρόβες και τη μία παράσταση». Η έμφαση δίνεται στη διάρκεια, στην επανάληψη και στη φθορά της πρόβας, εκεί όπου το υλικό δοκιμάζεται, μετασχηματίζεται και αποκαλύπτει τις αντιφάσεις του. Η παράσταση λειτουργεί ως μια στιγμιαία συμπύκνωση αυτής της πορείας και όχι ως κατάληξη· ως ένα πέρασμα που αφήνει ανοιχτά ερωτήματα και συνεχίζει να διεκδικεί τον χρόνο της έρευνας. Άλλοστε η εργαστηριακή δουλειά αποτελεί δομικό στοιχείο του θεάτρου Άδειος Χώρος.
Σκηνοθεσία: Βαγγέλης Μπουμπάκης
Διανομή: Χαρά Διαλεκτοπούλου, Έλενα Λιόγκα, Κάλλια Ταγαράκη, Μαρίνα Μπουμπάκη, Κατερίνα Παπαδάκη, Βαγγελιώ Παπαδημητράκη
Μουσική: Έρη Ζερβάκη
Φωτισμοί-Ηχοληψία: Κώστας Παλιός
Κοστούμια-Σκηνικά-Βίντεο: Βαγγέλης Μπουμπάκης
Πολυχώρος Da, Ντεντιδάκηδων 15, Ηράκλειο Κρήτης
Σάββατο 4 & Κυριακή 5 Ιουνίου στις 21:00 & 22:00
