Μπλούμφελντ, ένας γηραιός εργένης | Φραντς Κάφκα

Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.

Όχι πια μόνο λέξεις, αλλά σώμα,βλέμμα, ανάσα.Ζωτικής σημασίας,αναζωογονητική βουτιά.

Ένα σύντομο διήγημα βασισμένο σ’ ένα αυτοβιογραφικό στιγμιότυπο, καταρχήν… Καταλαβαίνει όμως κανείς γρήγορα ότι διαβάζει ένα διήγημα με αξία δοκιμίου, για να το πούμε έτσι.

Όπου σήμερα, αποφασίσαμε να γνωρίσουμε τον Ισπανό φιλόσοφο Μιγκέλ ντε Ουναμούνο και τη Θεία Τούλα.

Η ποιητική φωνή του Έλιοτ είναι μοναδική, εντούτοις φτιάχτηκε από τις φωνές πολλών άλλων ποιητών, τις οποίες υιοθέτησε ή δανείστηκε.

Με τον Αντώνη Διαμαντή συζητάμε για το βιβλίο του Κρις Σαλάτα ο Άγραφος Γκροτόφσκι που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μετρονόμος.

Όπου σήμερα κάνουμε μια βουτιά στον κόσμο του Γιέρζυ Γκροτόφσκι, με τη βοήθεια του ηθοποιού και σκηνοθέτη, του θεάτρου ΟΜΜΑ studio, Αντώνη Διαμαντή.

Ένα διήμερο εισαγωγικό σεμινάριο, όπου θα έχουμε την ευκαιρία να ταξιδέψουμε σε εργαλεία, σύμβολα, πρακτικές, μύθους φερμένα από τη γνώση των αρχαίων τεχνών στο σήμερα.

Μα είναι βέβαια η μαύρη ρίζα του ουρλιαχτού, η διονυσιακή κραυγή των ενστίκτων. Αυτή η «μυστηριακή δύναμη που όλοι την αισθάνονται αλλά κανείς φιλόσοφος δεν μπορεί να την εξηγήσει» είναι, με δυο λόγια, το πνεύμα της Γης.

Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.

Με την Χριστίνα Χατζηβασιλείου συζητάμε για την Σύγχρονη Βρετανική Δραματουργία και το Θέατρο στα Μούτρα.

Ο Αρτό έδρασε μέσα στο πλαίσιο των δύο πλέον καταστροφικών και παράλογων πολέμων της ανθρωπότητας, όταν αυτή καμάρωνε για τον θρίαμβο του ορθολογισμού.

Θέατρο Άδειος Χώρος Σεμινάριο για την Sarah Kane και το έργο Λαχταρώ Λαχταρώ: Από το Προσωπικό στο Συλλογικό. Για χρόνια…

Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.

Η ανθρωπολογία, μιλούσε ακριβώς για πραγμάτωση της ανθρώπινης «ουσίας», κάτι το οποίο παρέμενε εγκλωβισμένο στο ιστορικό κέλυφος της «αλλοτρίωσης».