Σκηνοθετικό σημείωμα
Ήταν Αύριο. Σκηνική εγκατάσταση. Μια μαρτυρία για τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνίες εκπαιδεύονται να αντέχουν τη βία, να κανονικοποιούν το ψέμα και τελικά να αποδέχονται την αδικία ως φυσική κατάσταση.
Τα κείμενα που συνθέτουν την παράσταση -από τον Ζοζέφ Αντράς, τον Ζαν Κοκτώ, τον Δημήτρη Δημητριάδη και τον T. S. Eliot- ανήκουν σε διαφορετικούς τόπους και χρόνους. Όμως όλες αυτές οι φωνές συγκλίνουν σε ένα κοινό σημείο: στην αποκάλυψη ενός κόσμου όπου η ιστορία της βίας χαράσσεται πάνω στα σώματα των ανθρώπων, ενώ οι υπόλοιποι μαθαίνουν να τη θεωρούν αναπόφευκτη.
Πόλεμοι, αποικιοκρατία, εκμετάλλευση, οικονομική βία, η μετατροπή της ανθρώπινης ζωής σε εμπόρευμα. Δεν πρόκειται για παρελθόν. Είναι η κανονικότητα του παρόντος. Ένας κόσμος οργανωμένος έτσι ώστε οι άνθρωποι να προσαρμόζονται, να πειθαρχούν και τελικά να σιωπούν.
Στην παράσταση, οι άνθρωποι κινούνται σχεδόν μηχανικά. Τα σώματά τους υπακούν σε έναν αόρατο ρυθμό. Η καθημερινότητα λειτουργεί ως μηχανισμός εκπαίδευσης και συμμόρφωσης που μετατρέπεται σε ένα σύστημα εντολών: τι να πιστέψεις, τι να φοβηθείς, τι να επιθυμήσεις. Η εξουσία δεν χρειάζεται πια να επιβάλλεται. Έχει ήδη εσωτερικευθεί.
Έτσι αρχίζει η αλλοίωση.
Ο άνθρωπος χάνει σταδιακά την ικανότητα αντίστασης. Η ευθύνη διαχέεται μέσα στη μάζα. Η μνήμη αποδυναμώνεται. Το πρόσωπο αντικαθίσταται από την μάσκα.
Η ομογενοποίηση γίνεται κανόνας. Η κοινωνία δεν παράγει απλώς υπάκουους ανθρώπους, αλλά ανθρώπους που γνωρίζουν την αλήθεια και παρ’ όλα αυτά επιλέγουν να μην αντιδρούν και να σιωπούν.
Στη σκηνή, ένας άνθρωπος δένεται μόνος του.
Κανείς δεν τον αναγκάζει εκείνη τη στιγμή. Το νήμα περνά από τα χέρια του στο σώμα του με δική του συναίνεση. Θα μπορούσε να σταματήσει. Δεν σταματά.
Αυτό που τον δένει δεν είναι μόνο η εξουσία. Είναι ο φόβος της σύγκρουσης. Είναι η ανάγκη για κανονικότητα. Είναι η επιλογή της ασφάλειας απέναντι στο ρίσκο της ελευθερίας.
Δεν πρόκειται για ένα ακραίο φαινόμενο. Είναι η πιο διαδεδομένη πολιτική πράξη: η εκούσια αποδοχή του περιορισμού.
Οι κούφιοι άνθρωποι δεν είναι μόνο ποιητική εικόνα. Είναι μια πολιτική κατάσταση. Είναι ο άνθρωπος που ζει μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο πληροφορία αλλά χωρίς συνείδηση, γεμάτο λόγο αλλά χωρίς αλήθεια.
Η παράσταση δεν επιχειρεί να δώσει λύσεις. Επιχειρεί να μεταφέρει την ευθύνη εκεί όπου ανήκει: όχι μόνο στις δομές εξουσίας, αλλά και σε εκείνους που τις συντηρούν με την σιωπή τους.
Στο τέλος, ο άνθρωπος με τα δεσμά του απευθύνεται στο κοινό. Όχι ως θύμα. Όχι ως κατήγορος. Αλλά ως συνέπεια.
Γιατί ο κόσμος δεν τελειώνει μόνο από εκείνους που κρατούν την εξουσία.
Τελειώνει και από εκείνους που συνηθίζουν να ζουν μέσα της.
Σιωπηλοί.
Συντελεστές
Σκηνοθεσία – Σκηνική εγκατάσταση – Δραματουργική σύνθεση: Βαγγέλης Μπουμπάκης
Διανομή: Δαριβιανάκη Δέσποινα, Καπαρός Γιώργος, Κατσικαντάμη Ζαχαρούλα, Κενδριστάκη Έλενα, Λουλακάκη Μελίνα, Μαλαξιανάκη Γεωργία, Μαλλιαρού Φαίη, Μελεσανάκης Γιάννης, Οικονομίδη Δανάη, Περυσινάκη Εύα, Σακέτου Νατάσα, Σεληνιωτάκη Ειρήνη, Σπανάκη Ελένη, Σταυρακάκης Λευτέρης, Στεφανάκη Κατερίνα, Τζεβαλεκάκης Νικόλας, Τσελίκη Μαργαρίτα, Φανουράκης Θωμάς, Φαρδή Γαρυφαλλιά-Αλεξάνδρα, Χαλκιαδάκη Μαρία, Χατζάκη Ειρήνη, Ψυλλάκη Κωνσταντίνα
Φωτισμοί – Μουσική Επιμέλεια: Βαγγέλης Μπουμπάκης
Επιστημονικός συνεργάτης – Σύμβουλος δραματουργίας: Μαρία Μπατή
Κοστούμια: η Ομάδα (συλλογικά)
Κατασκευή σκηνικών: Μιχάλης Μαρτιμιανάκης
Μακιγιάζ: Φιλιώ Φυσάκη
Σχεδιασμός αφίσας – Teaser: Βαγγέλης Μπουμπάκης
Φωτογραφίες: Αλεξάνδρα Ζαχαριάδη
Σάββατο & Κυριακή, 6 & 7 Ιουνίου 2026, στις 20:00 & 22:00 (διπλές παραστάσεις)
Comeet, Λουκά Πετράκη 3
