Ένα διαφορετικό κοινωνικοπολιτικό μοντέλο, μέσα στο οποίο η τέχνη δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από τους όρους της αγοράς και της εμπορικής επιτυχίας.
Δεν αποτελεί αυθόρμητη επικοινωνία, αλλά μια αναμενόμενη σύμβαση, την οποία τόσο οι ηθοποιοί όσο και οι θεατές εκτελούν σχεδόν αυτόματα.
Το θέατρο, με την πληρότητα της έρευνάς του, μου φαινόταν πάντα σαν ένας χώρος πρόκλησης.
Το εργαστήριο είναι σαν ένας ζωντανός οργανισμός, που αναπνέει μέσα του όλα τα στοιχεία.
Το θέατρο παύει να είναι αναπαράσταση και γίνεται πράξη ευθύνης.
Αυτή η σύγκρουση με τα ταμπού, αυτή η αμαρτία, παράγει το σοκ που ρίχνει τη μάσκα, και μας κάνει ικανούς να προσφέρουμε γυμνό τον εαυτό μας σε κάτι που είναι αδύνατον να καθοριστεί.
Αν, απομείνει μονάχα ένας σκύλος ή ένα βλέμμα, ή μια ανάσα στο χώρο, τότε ο μονόλογος έχει ήδη επιτελέσει τον σκοπό του.
Επίδειξη εργασίας με τη Ρομπέρτα Καρρέρι, καλλιτεχνική αυτοβιογραφία μιας ηθοποιού,
Όχι πια μόνο λέξεις, αλλά σώμα,βλέμμα, ανάσα.Ζωτικής σημασίας,αναζωογονητική βουτιά.